Etiquetas

“We should go forth on the shortest walk, perchance, in the spirit of undying adventure, never to return; prepared to send back our embalmed hearts only, as relics to our desolate kingdoms.”
Walking (H. Thoreau)

P70910-110715

Camiñar

na traxectoria das pedras

morder o vento

enxertar as palabras

na lingua do corvo

dos alavancos

da bolboreta que liba a flor do torvisco

viaxar co pulso das dedas

anicada no himno dos arroaces

camiñar sobre o argazo húmido

na cartografía do silencio

habitar a derme salferida

do barco na néboa

-tránsito-

escribo na madeira

que cuspe o mar

creba

papel

lenzo

choven pingas azúis

alquimia na pel

esvaran poemas nos lirios

camiñar cos ocos dos ollos

sen lingua

sen terra

latexar eu

nas Laxiñas

na Gavota

no Seixo

nos Petóns

nas Abelleiras

nos Miñarzos

nas Golfeiras

– tránsito –

escoitar o vento

a música sublime

os peixes a tanxer acordes

con cada fío de xerfa

camiñar

inventar a luz

no paso repousado dos coídos

mergullar o corpo espido

lontra

no Ximprón

en Ardeleiro

habitar a lingua das gaivotas

dos cormoráns

na praia da Arca

camiñar ata a fin da tarde

enxeñar o solpor nas malloeiras

pechar os ollos

cheos

nas arenarias do mar

que semellan as árbores de Concord.

Lira, 2017

Esta fin de semana participei nos encontros de arte e natureza que cada ano organizan Antón Sobral, Maribel Longueira e María Álvarez. Estos encontros teñen xa unha grande traxectoria, pero eu era a primeira vez que me achegaba a eles. Ali tiven o pracer de compartir momentos de arte e boas conversas con xente marabillosa, algunha xa coñecida e outra nova para mín.

O primeiro día á tarde foi a presentación dos encontros na Lonxa Vella de Lira e alí Camiño Noia, da Universidade de Vigo, proxectou un fermoso video que realizara o pasado ano nestes encontros. Ese día eu camiñei entre Lira e Lariño, camiños, areais e coídos, lembrando a Thoreau (a quen se lle dedicaban este ano os encontros), repetindo o seu paso, de ida e volta, tentando deixar fóra de min todo o que non fora o canto das aves ou o son do mar. De aí foi xurdindo este poema, que inicia o post e sobre esta idea tentei traballar coas cores e a auga. Ao día seguinte todas e todos fumos para a praia de Lariño, cada quen cos seus aparellos, tentando que fora o  mar quen fixera parte do traballo por nós. Decir que, no meu caso, agás deste poema, pouco máis saíu, xa qeu o mar levaba todo o que eu poñía no papel, quedaron unhas pequenas obras na traxectoria das palabras, cun pouco de papel, tintas e anacos de madeira atopadas no camiño.

P70909-140246

A última hora da tarde, antes do solpor, regresamos á Lonxa vella, onde Carme Hermo nos presentou o seu traballo, proxectos fantásticos, todos eles, potentes, creativos e cunha técnica delicada e perfecta. Non sabería dicir cal deles me impactou maís, quizáis o actual, de Marbles, no que traballa sobre troncos atopados nas praias, crebas orgánicas que devolve á vida coas gubias.

Na cea puiden conversar con varios dos participantes, entre eles Xulián Maure que me achegou á web Bivir.com, da Asociación de traductoras e traductores galegos, biblioteca virtual cunha chea de obras interesantes traducidas ao galego, entre elas o poema “O supermercado, de Javier Campos, autor peruano que eu non coñecía, e que lin pola súa recomendación, brutal.

Eramos moitas e moitos, e as pegadas foron ben fermosas, as acuarelas de Marga Santiago, de Soledad Pite, de Nanda Cabaleiro, as pequenas esculturas de Mónica Mura, as fotos de bolboretas de Manuel Hermida, os lenzos de Carme Hermo… Non podería poñer todos os nomes… Agradezo a Antón, Maribel e María todo o traballo e o seu convite.

 

Advertisements